Familieverhalen
Bij Brentano maken familieleden écht onderdeel uit van het dagelijks leven van onze bewoners. In de rubriek Familieverhalen vertellen zij hoe zij dit ervaren.
Deze keer delen Marion en Marijke, kinderen van bewoners van Olmenhof, hoe zij samen met andere familieleden zorgen voor extra gezelligheid en verbondenheid op de afdeling.
Onze ouders op een voetstuk
Op de afdeling Olmenhof wonen onze ouders samen. Om als kinderen van onze ouders elkaar zo goed mogelijk op de hoogte te houden, hebben we een appgroep opgericht. Zo delen wij gemakkelijk informatie over onze ouders met elkaar.
Af en toe organiseren we zelf leuke activiteiten, zoals een Indonesische avond met heerlijk eten. Sommige kinderen van de bewoners helpen daarbij mee met de lunch of het diner, of komen gewoon gezellig een praatje maken in de woonkamer. Samen zorgen we er ook voor dat er tijdens belangrijke feestdagen altijd een gezellige groep is, zodat niemand alleen hoeft te zijn — bijvoorbeeld met kerstavond.
Eén van ons organiseert regelmatig een bloemschikmiddag. Met Pasen, Kerst, Koningsdag of seizoensgebonden — zoals in de lente en de herfst — maken onze ouders dan mooie bloemstukken.
Onlangs zijn we samen uit eten geweest om nieuwe ideeën voor activiteiten te bedenken. We denken ook na over hoe we het op de afdeling nog gezelliger kunnen maken en onze ouders beter kunnen betrekken. Niet om alle zorgen uit handen te nemen, maar juist om te kijken hoe ze zelf kunnen meedoen — bijvoorbeeld met het maken van een appeltaart, pannenkoeken of stamppot. Uiteraard betrekken we ook de afdelingsleiding bij onze plannen, zodat zij samen met ons de middagen of avonden kunnen organiseren.
Op de planning staan nu gezellige activiteiten zoals samen stamppot maken, een Hollandse spelletjesavond, een poffertjesavond en met Nieuwjaar een nieuwjaarsreceptie met ouderwetse hapjes zoals vroeger op verjaardagen — en erwtensoep.
Verder willen we een verjaardagskalender maken die we aan het begin van de afdeling ophangen. We vragen elkaar wat ieders ouder altijd leuk vond om te doen en wat hij of zij lekker vindt, zodat we daar een spelletjesavond of activiteit bij kunnen organiseren — waarbij wij ook helpen met de organisatie.
Op 20 november jl. zijn een aantal kinderen van bewoners naar een interactieve theatervoorstelling geweest, georganiseerd door het regionale samenwerkingsinitiatief Positief Gezond Ouder. De voorstelling stond in het teken van hoe de zorg in de toekomst zo goed mogelijk kan blijven bestaan. In de zaal zaten medewerkers van verschillende organisaties, mantelzorgers en vrijwilligers.
Kort samengevat: er was één spreker en gespreksleider die verschillende onderwerpen aanbood en ons uitnodigde om daarover mee te praten. Bij deze spreker stonden vier musici/kunstenaars/toneelspelers, die het gesprek op een ludieke en herkenbare manier samenvatten met zang, dans en muziek. Dit maakte de voorstelling zowel informatief als erg leuk.
Na afloop konden we bij Brentano nog even napraten. We kwamen daar bijna niet aan toe, omdat we al volop nieuwe ideeën hadden om iets leuks te gaan doen!
Tijdens de bijeenkomst ontmoetten we bij de Brentanotafel ook de teamleider van de eerste verdieping van HadP. We hebben een mooi gesprek gehad over het project Sociale Benadering, dat Brentano binnenkort zal uitrollen — ook binnen HadP. Wat wij op onze Olmenhof al organiseren, viel haar ook positief op. Ze was enthousiast en besefte dat mantelzorgers al veel doen, maar dat er zeker nog ruimte is voor meer initiatieven. Dit zal ongetwijfeld nog verder worden opgepakt. We gingen met een goed gevoel naar huis!
Kinderen van bewoners Olmenhof,
Marion en Marijke
Bij Brentano maken familieleden écht onderdeel uit van het dagelijks leven van onze bewoners. In de nieuwe rubriek Familieverhalen vertellen zij hoe zij dit ervaren.
Deze keer deelt Evelyn de Groot-Driehuis over de verhuizing van haar moeder Joke naar Nieuw Vredeveld.
Van zorgen naar samenzijn: de verhuizing van Joke naar Nieuw Vredeveld
Het is nog maar kort geleden dat mijn zus en ik het bericht kregen dat er een kamer vrijgekomen was in Nieuw Vredeveld, op afdeling Jan Steen voor onze moeder, Joke Driehuis.
Wat er dan door je heen gaat laat zich lastig beschrijven maar ik denk dat veel familieleden zich er in zullen herkennen. Schrik, verdriet, opluchting en de vraag; hoe gaan we dit mama vertellen?
Ik heb haar de zondag erna eerst maar eens meegenomen om een kopje koffie te drinken in het restaurant, we hebben samen door de tuin gewandeld en de diergaarde bewonderd. Daarna heb ik haar verteld dat er binnenkort een kamer vrij ging komen voor haar.
(Dat ik al wist welke kamer het ging worden en hem met een blik omhoog ook leeg zag staan heb ik op dat moment voor mezelf gehouden). In de week erna hebben we samen met mama bedacht wat er mee ging verhuizen, afscheidskadootjes geknutseld voor de dagbesteding en een verhuiskaartje gemaakt. Haar kamer hebben we zoveel mogelijk ingericht als thuis en voorzien van zoveel mogelijk foto’s van haar, haar broers en zussen, van ons en van onze kinderen.
Op 25 september werden we welkom geheten op afdeling Jan Steen. Waar onze mams eerst haar best deed om zo goed mogelijk alle vragen te beantwoorden zagen mijn zus en ik haar steeds stiller worden en toen we haar huilend aan de lunchtafel achterlieten brak ons hart.
De eerste paar keer dat we kwamen waren heel moeilijk. Ze was verdrietig maar als we daar de ruimte voor gaven lukte het ook om het daarna fijn te hebben met elkaar.
Waar we thuis natuurlijk ook vaak op bezoek kwamen waren we daar ook bezig met de was, met de koelkast die weer gevuld moest worden, met de telefoontjes van de thuiszorg of van de dagbesteding (als mama de taxi weer weggestuurd had bijvoorbeeld) en kwamen we eigenlijk steeds minder toe aan gewoon even samenzijn.
Mama woont nu drie weken op Jan Steen en als ik kom heb ik de indruk dat ze haar plekje gevonden heeft. Wat me opvalt is hoeveel zorg de bewoners hebben voor elkaar. Al op die eerste dag dat we haar huilend aan de lunchtafel achterlieten was er een buurvrouw die zich over haar ontfermde en als ik nu de afdeling opkom is er altijd een andere buurvrouw die aangeeft dat het al beter met haar gaat of ik lees in de rapportage dat haar buurvrouwen samen met haar naar beneden zijn geweest voor een of ander.
Wat voor ons heel fijn is is dat we nu echt weer eens op bezoek kunnen zijn. Samen foto’s kijken, een spelletje rummicub doen of buiten een rondje wandelen. Dat we dat misten waren we ons helemaal niet zo bewust, maar nu dit weer kan is dit echt van meerwaarde in de tijd die we nog hebben met elkaar.
De ongerustheid die we thuis de laatste maanden zo sterk gevoeld hebben omdat we bang waren dat er iets gebeurde als ze alleen was neemt ook af. De gedachte dat er 24/7 lieve mensen in de buurt zijn die samen met ons voor onze moeder zorgen is een geruststellende gedachte en helpt ons in dit proces.
Evelyn de Groot-Driehuis, dochter van Joke
(Op de foto mijn moeder met haar kleindochter Teske, wandelend rondom Nieuw Vredeveld)
Bij Brentano maken familieleden écht onderdeel uit van het dagelijks leven van onze bewoners. In de nieuwe rubriek Familieverhalen vertellen zij hoe zij dit ervaren.
Deze keer deelt Job zijn verhaal over de samenwerking met vrijwilligers en familie.
Over Jaap, Sandra, Mieke, Michael en Mireille
Met mijn onvolprezen collega’s Jaap -de koning van alle Brentano vrijwilligers – en Sandra – in mate van koninklijkheid de echtgenote van Jaap – verzorg ik op Nieuw Vredeveld vijf keer per week het programma van huiskamer III. In deze huiskamer komen bewoners van verschillende afdelingen van Vredeveld in wisselende samenstelling bijeen voor een programma met Meer Bewegen voor Ouderen, zingen, muziek, geheugentraining, reminiscentie en voorlezen. Ook wordt gezamenlijk geluncht. Wanneer de groepssamenstelling het toelaat – en die weging wordt zorgvuldig gemaakt- worden ‘gevoelige onderwerpen’ niet gemeden. Op het moment dat ik deze blog schrijf, dient de Nationale Dodenherdenking op 4 mei zich aan. Daar hebben we het over. Omdat de behoefte om te praten zeker niet altijd uitdooft bij mensen met dementie. En deze akelige hersenziekte maakt een adequate omgang gelukkig niet per definitie onmogelijk.
Ongeveer drie jaar geleden is Mieke in mijn huiskamerleven gekomen. Zij is de dochter van een van onze bewoners en deelnemers aan het huiskamerprogramma. Mieke helpt op dinsdag bij de lunch een bron van opgewektheid en optimisme . Michael is de echtgenoot van een andere deelnemer en helpt sinds anderhalf naast in praktische zin, toch ook vooral door zijn inbreng bij de gespreksonderdelen van het programma. Hij is, met alle respect, iets ouder en vindt in belevingswereld makkelijk(er) aansluiting bij onze deelnemers. Mireille is een van onze nieuwe leefondersteuners, aangenomen in het kader van de sociale benadering dementie, waar op Vredeveld mee wordt geëxperimenteerd. Een natuurtalent in de ‘hogere omgangskunde’ met mensen met dementie. Zonder enige zorgachtergrond.
Jaap, Sandra en de drie M’s stemmen me optimistisch over het verpleeghuis nieuwe stijl. Een verpleeghuis waar de bewoners voor zorg en welzijn niet uitsluitend afhankelijk zijn van doorgewinterde zorgprofessionals. Samen maken we Nieuw Vredeveld ‘anders, mooier en beter’. Te beginnen op huiskamer III van Nieuw Vredeveld.
Job van Amerongen
In het rubriek ‘familieverhalen’ delen we verhalen van familieleden van de bewoners die bij Brentano wonen. Is er een familielid bij jou op de afdeling die zijn/haar verhaal wil delen? Of wil je zelf iets delen over familieparticipatie? Mail naar vrijwilligers@brentano.n
Bij Brentano maken familieleden écht onderdeel uit van het dagelijks leven van onze bewoners. In de nieuwe rubriek Familieverhalen vertellen zij hoe zij dit ervaren.
Deze keer deelt Liesbeth, dochter van een bewoner van Nieuw Vredeveld, haar verhaal over hoe mantelzorgers samen met collega’s bijdragen aan een warm thuis.
Van klassieke muziek tot zomercamping in de binnentuin
Beste lezer,
Mijn beide ouders woonden bij Nieuw Vredeveld, inmiddels is mijn vader overleden, maar mijn moeder hobbelt nu al 6 jaar rustig voort. Mijn zus en ik hebben wel veel zien veranderen. Na corona is de vraag naar participeren als mantelzorger weer gegroeid. En zeker nu de verzorging de ‘sociale benadering’ heeft omarmd, is de focus van de verzorging van de ‘patiënt’ nu meer op de ‘mens’ komen te liggen met als zijn/haar mogelijkheden. Er worden meer spelletjes gedaan, meer muziek gemaakt en zelfs mijn moeder wordt verwend met een koptelefoon met klassieke muziek, waardoor ze heel tevreden is.
Ons als mantelzorgers wordt via de dagelijkse mailing van Job van Amerongen gevraagd om mee te helpen waar mogelijk, zoals bij het uitserveren van de maaltijden, maar ook een praatje maken met niet alleen je eigen ouders, maar ook met de andere bewoners op de afdeling. Dat probeer ik altijd zo veel mogelijk te doen en zo leer ik ook de andere bewoners van de afdeling kennen. Er werd laatst voor de jaarlijkse zomercamping in de binnentuin van Nieuw Vredeveld gevraagd om een tent op te zetten, omdat de caravan dit jaar niet kon worden geleverd. Dus dat is een klein klusje wat ik met mijn dochter onder toeziend oog van mijn dementerende moeder heb gedaan.
Voor Sinterklaas maken we een als mantelzorger een gedichtje. Met kerst gaan we als begeleiding mee met de kerstlunch. En de dochters van een medebewoner op de afdeling zijn muzikant en zij geven af en toe een concertje, dat is ook zo leuk! En andere mantelzorgers zijn op de afdeling samen salade en andere heerlijkheden gaan maken met de bewoners, waarbij de bewoners konden meehelpen met snijden en tafeldekken, dat was ook een succes. De medewerkers van de afdeling Jan Steen hebben voor het tweede jaar al een Nieuwjaarslunch georganiseerd, waarbij wij als mantelzorgers allemaal iets lekkers maken en meenemen en gezamenlijk met zijn alle nuttigen. Dat is echt heel gezellig! En ook leuk om de andere mantelzorgers te leren kennen.
Ook worden er uitjes georganiseerd voor de bewoners, maar dan zijn er niet voldoende medewerkers om dat te begeleiden, dus worden mantelzorgers gevraagd om te helpen, o.a. met rolstoelen duwen. Zo was het uitje naar Artis erg gezellig, het voelde als een knus schoolreisje, waarbij iedereen genoot (bewoners, medewerkers en mantelzorgers). En ik verheug met nu al op het uitje naar Sail Amsterdam eind augustus.
Liesbeth Dingemans (dochter van een bewoner in Nieuw Vredeveld/Jan Steen)
In het rubriek ‘familieverhalen’ delen we verhalen van familieleden van de bewoners die bij Brentano wonen. Is er een familielid bij jou op de afdeling die zijn/haar verhaal wil delen? Of wil je zelf iets delen over familieparticipatie? Mail naar vrijwilligers@brentano.nl