Het is nog maar kort geleden dat mijn zus en ik het bericht kregen dat er een kamer vrijgekomen was in Nieuw Vredeveld, op afdeling Jan Steen voor onze moeder, Joke Driehuis.

Wat er dan door je heen gaat laat zich lastig beschrijven maar ik denk dat veel familieleden zich er in zullen herkennen. Schrik, verdriet, opluchting en de vraag; hoe gaan we dit mama vertellen?
Ik heb haar de zondag erna eerst maar eens meegenomen om een kopje koffie te drinken in het restaurant, we hebben samen door de tuin gewandeld en de diergaarde bewonderd. Daarna heb ik haar verteld dat er binnenkort een kamer vrij ging komen voor haar.
(Dat ik al wist welke kamer het ging worden en hem met een blik omhoog ook leeg zag staan heb ik op dat moment voor mezelf gehouden). In de week erna hebben we samen met mama bedacht wat er mee ging verhuizen, afscheidskadootjes geknutseld voor de dagbesteding en een verhuiskaartje gemaakt. Haar kamer hebben we zoveel mogelijk ingericht als thuis en voorzien van zoveel mogelijk foto’s van haar, haar broers en zussen, van ons en van onze kinderen.

Op 25 september werden we welkom geheten op afdeling Jan Steen. Waar onze mams eerst haar best deed om zo goed mogelijk alle vragen te beantwoorden zagen mijn zus en ik haar steeds stiller worden en toen we haar huilend aan de lunchtafel achterlieten brak ons hart.
De eerste paar keer dat we kwamen waren heel moeilijk. Ze was verdrietig maar als we daar de ruimte voor gaven lukte het ook om het daarna fijn te hebben met elkaar.
Waar we thuis natuurlijk ook vaak op bezoek kwamen waren we daar ook bezig met de was, met de koelkast die weer gevuld moest worden, met de telefoontjes van de thuiszorg of van de dagbesteding (als mama de taxi weer weggestuurd had bijvoorbeeld) en kwamen we eigenlijk steeds minder toe aan gewoon even samenzijn.

Mama woont nu drie weken op Jan Steen en als ik kom heb ik de indruk dat ze haar plekje gevonden heeft. Wat me opvalt is hoeveel zorg de bewoners hebben voor elkaar. Al op die eerste dag dat we haar huilend aan de lunchtafel achterlieten was er een buurvrouw die zich over haar ontfermde en als ik nu de afdeling opkom is er altijd een andere buurvrouw die aangeeft dat het al beter met haar gaat of ik lees in de rapportage dat haar buurvrouwen samen met haar naar beneden zijn geweest voor een of ander.
Wat voor ons heel fijn is is dat we nu echt weer eens op bezoek kunnen zijn. Samen foto’s kijken, een spelletje rummicub doen of buiten een rondje wandelen. Dat we dat misten waren we ons helemaal niet zo bewust, maar nu dit weer kan is dit echt van meerwaarde in de tijd die we nog hebben met elkaar.
De ongerustheid die we thuis de laatste maanden zo sterk gevoeld hebben omdat we bang waren dat er iets gebeurde als ze alleen was neemt ook af. De gedachte dat er 24/7 lieve mensen in de buurt zijn die samen met ons voor onze moeder zorgen is een geruststellende gedachte en helpt ons in dit proces.

Evelyn de Groot-Driehuis, dochter van Joke